Obywatel

Współzałożyciel i prezes zarządu Instytutu Spraw Obywatelskich, doktorant na Wydziale Zarządzania Uniwersytetu Łódzkiego; specjalizuje się w problematyce zarządzania ludźmi i przywództwa. W działalność dla dobra wspólnego zaangażowany od 1996 r., od tego czasu był członkiem kilkunastu zespołów realizujących ogólnopolskie kampanie społeczne. W czasie wolnym kształtuje swoje ciało, umysł i ducha, przygotowując się do „Selekcji” – gry terenowej opartej na scenariuszach selekcji do oddziałów specjalnych, jak m.in. brytyjski SAS, polski GROM i amerykański Delta Force. Współzałożyciel i redaktor „Obywatela”.

Więcej informacji

Przyrodnik, z zainteresowaniem i sympatią spogląda na tzw. hipotezę Gai, autorstwa Jamesa Lovelocka. Lubi przemieszczać się przy użyciu własnych sił, stąd rower i narty biegowe są mu nieocenionymi przyjaciółmi. Miłośnik tego, co lokalne i nieuchwytne, czego nie da się w prosty sposób przenieść w inne miejsce. Każdą wolną chwilę spędza na łonie Natury. Członek redakcji „Obywatela”.

Więcej informacji

Z wykształcenia socjolog, z zamiłowania społecznik, publicysta i poszukiwacz sprzeczności. Redaktor książek o tematyce społecznej, politycznej i ekologicznej, autor ok. 500 tekstów zamieszczonych na łamach czasopism różnych opcji (od radykalnej lewicy i anarchizmu po radykalną prawicę), w których od 1997 r. promował porzucenie przestarzałych ideologii, schematów myślowych i podziałów politycznych oraz wskazywał alternatywne rozwiązania. Od połowy lat 90. związany z radykalnym ruchem ekologicznym, w latach 2001-2005 był redaktorem naczelnym miesięcznika „Dzikie Życie”. Redaktor naczelny portalu Lewicowo.pl, poświęconego tradycjom polskiej lewicy demokratycznej. Współzałożyciel i redaktor naczelny „Obywatela”.

Więcej informacji

Dziennikarz obywatelski, z wykształcenia specjalista w zakresie ochrony środowiska. Od urodzenia mieszka na łódzkich Bałutach. Z „Obywatelem” współpracuje praktycznie od początku edycji pisma, od 2006 r. wchodzi w skład jego redakcji.

Więcej informacji

Aktywista społeczny. Zajmuje się oswajaniem technologii - głównie informatycznych, ale też pił, wiertarek i innych mniej wyrafinowanych narzędzi pracy. Ojciec i mąż. Miłośnik piw z małych browarów. Propagator wolego oprogramowania i wolnej kultury. Współzałożyciel i redaktor „Obywatela”.

Więcej informacji

(ur. 1954) - absolwentka Wydziału Automatyki i Informatyki Politechniki Śląskiej w Gliwicach, projektant oprogramowania systemów komputerowych w Instytucie Systemów Sterowania w Katowicach (1978-1981). Od 1978 r. związana z opozycją antykomunistyczną, m.in. w latach 1978-1980 kolportowała wydawnictwa KOR. W 1980 r. została członkiem Zarządu Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego NSZZ Solidarność Katowice, następnie Zarządu Regionalnego NSZZ Solidarność w Katowicach. Kierowała regionalnym Ośrodkiem Prac Społeczno-Zawodowych, mającym prowadzić badania nad warunkami pracy i życia pracowników oraz przygotowywaniem ekspertyz w zakresie polityki społeczno-gospodarczej. W lipcu 1981 r. została wybrana do Zarządu Regionu Śląsko-Dąbrowskiego NSZZ Solidarność. 13 grudnia 1981 r. udało się jej uniknąć internowania. Od 10 kwietnia 1982 r. do 1 sierpnia 1990 r. była ścigana przez władze PRL listami gończymi. W 1982 r. nawiązała kontakt z „Solidarnością Walczącą”. W 1985 r. została jej członkiem i przewodniczącą oddziału katowickiego organizacji. W latach 1988-1989 stała na czele krajowego Komitetu Wykonawczego SW. Założyła „Wydział Wschodni” SW. W latach 1990-1992 współorganizowała w Warszawie Ośrodek Informacyjny „Wschód” oraz Fundację Wschodnią „Wiedza”. W latach 1988-1992 skoncentrowała się całkowicie na pracy na Wschodzie. Podczas Międzynarodowej Konferencji Praw Człowieka „Wilno-Leningrad 1990” opowiedziała się publicznie za prawem do samostanowienia dla wszystkich narodów ZSRR. Wspierała przemiany demokratyczne na Litwie i w azjatyckich republikach byłego ZSRR. W latach 1993-1994 pracowała jako redaktor "Dziennika Zachodniego", następnie "Super Expresu". Następnie od 1994 do 2000 r. była redaktorem w TVP S.A. Oddział Katowice. Jako niezależny producent filmowy współpracuje także z Telewizją „Niepokalanów” oraz TV Puls. Jest doktorantką Wydziału Filologii UŚ oraz wykładowcą w Akademii Polonijnej w Częstochowie - Filia w Gliwicach. Odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi przez Władze RP na uchodźstwie. Rozwiedziona w stanie wojennym, prowadzi rodzinę zastępczą dla trojga dzieci.

(ur. 1925) – absolwent Akademii Medycznej w Warszawie. Żołnierz AK i uczestnik Powstania Warszawskiego. Od 1951 r. mieszka w Gliwicach, pracując jako kierownik Zakładu Biologii Nowotworów (do 1995 r.) w Centrum Onkologii – gliwickim oddziale Instytutu im. Marii Skłodowskiej-Curie. Autor i współautor licznych prac doświadczalno-badawczych. Odbył liczne staże naukowe w USA i w Europie Zachodniej. Pełnił różne funkcje w instytucjach i towarzystwach naukowych. Członek rzeczywisty PAN, członek czynny PAU, członek honorowy kilku towarzystw naukowych. Działa społecznie m.in. w zakresie szerzenia oświaty onkologicznej w szkołach.

• Informacja w Wikipedii

(ur. 1966) – absolwent historii Uniwersytetu Warszawskiego, w latach 80. przewodniczący Samorządu Studentów UW. Przed 1989 r. jeden z liderów tzw. drugiego Niezależnego Zrzeszenia Studentów, które reprezentował w obradach Okrągłego Stołu w podstoliku ds. edukacji narodowej. Przekwalifikował się na zarządzanie i finanse (MBA Uniwersytetu Calgary). Po kilkuletniej pracy jako urzędnik państwowy w Generalnym Inspektoracie Celnym i Ministerstwie Finansów oraz konsultant w firmie Arthur Andersen, od 1997 r. wynajmuje się jako menedżer w zarządach średnich i dużych firm. Pełnił także funkcję wiceprezesa Polskiej Agencji Prasowej. W latach 2002-2006 radny Rady Miasta Stołecznego Warszawy wybrany z listy PiS (w ostatnich wyborach nie ubiegał się o reelekcję). Od kilku lat regularnie wspiera różnorakie działania „Obywatela”, członek Rady Programowej Instytutu Spraw Obywatelskich.

(ur. 1932) – socjolog, profesor doktor habilitowany, pracownik naukowy Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie i Wyższej Szkoły Humanistycznej w Pułtusku, członek Komitetu Nauk o Pracy i Polityce Społecznej PAN. Od wielu lat zajmuje się socjologią przemysłu i struktur społecznych, ruchami społecznymi (w tym ruchem robotniczym), związkami zawodowymi, kwestiami samorządu pracowniczego i akcjonariatu pracowniczego. Jest autorem licznych książek i artykułów naukowych na te tematy oraz redaktorem wielu prac zbiorowych. Był członkiem PZPR do jej rozwiązania, na fali „odwilży” roku 1956 włączył się w działania na rzecz tworzenia samorządu pracowniczego, brał udział w tworzeniu zapisów ustawy o samorządzie załogi przedsiębiorstwa (uchwalonej we wrześniu 1981 r.), uczestniczył w obradach „okrągłego stołu” z ramienia strony rządowej. Po roku 1989 był członkiem-założycielem Solidarności Pracy, następnie pełnił funkcje doradcze w Unii Pracy. Przewodniczący Naukowej Rady Programowej Centrum Partnerstwa Społecznego „Dialog” przy Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej.

• Informacja w Wikipedii

(ur. 1935) – ukończył Politechnikę w Gdańsku, tam pracował, po Marcu ’68 usunięty z uczelni. Wraz z żoną Joanną Dudą-Gwiazdą zaangażował się we współpracę z Komitetem Obrony Robotników, był redaktorem „Robotnika Wybrzeża” i współzałożycielem Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża. W Sierpniu ’80 członek prezydium Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego, jeden z autorów postulatów gdańskich. Następnie wiceprzewodniczący KKP „Solidarności” przez okres 16 miesięcy do stanu wojennego. Popadł w konflikt z L. Wałęsą, zarzucając mu autokratyzm i nadmierną ugodowość wobec władz komunistycznych. Na I Zjeździe „Solidarności” jesienią 1981 r. kandydował bez powodzenia na stanowisko szefa związku. W stanie wojennym internowany, oskarżony w słynnej sprawie tzw. jedenastki. Kilka lat więziony w ciężkich warunkach. Po wyjściu z więzienia izolowany przez Wałęsę i jego zwolenników. Bardzo krytyczny wobec „okrągłego stołu” i jego następstw. W 1993 r. startował w wyborach parlamentarnych z ugrupowaniem Poza Układem (razem z Anną Walentynowicz) – bez powodzenia. Przez kilka lat redaktor pisma „Poza Układem”. W drugiej połowie lat 90. zawiesił czynną działalność polityczną. W 2000 r. otrzymał tytuł honorowego obywatela miasta Gdańska jako sygnatariusz porozumień sierpniowych. W maju 2006 r. uhonorowany najwyższym polskim odznaczeniem państwowym – Orderem Orła Białego. Miłośnik gór.

• Oficjalna strona Joanny i Andrzeja Gwiazdów
• Informacja w Wikipedii
• Książka „Poza układem” zawierająca publicystykę po roku 1989
• Książka „Gwiazdozbiór w Solidarności” - wywiad-rzeka z Joanną i Andrzejem Gwiazdami

dr medycyny, lekarz specjalista epidemiolog, w latach 70. zwalczał najcięższe epidemie zakażeń i zatruć pokarmowych; w latach 80., lecząc w Afryce Wschodniej, był świadkiem narodzin epidemii HIV/AIDS, której zapobieganiu poświęcił się po powrocie do kraju; na początku lat 90. zajmował w trzech kolejnych rządach stanowisko głównego inspektora sanitarnego i zastępcy ministra zdrowia ds. sanitarno-epidemiologicznych i wraz z garstką entuzjastów wprowadzał nowoczesne metody zapobiegania i zwalczania chorób, jak zdrowie środowiskowe, promocja zdrowia, edukacja rówieśnicza. Obecnie w ramach własnej przedsiębiorczości zajmuje się promocją zdrowia i ochroną zdrowia konsumenta. Jest prezesem zarządu HRM&C-Medyczne Centrum Konsumenta, prezesem Stowarzyszenia Ochrony Zdrowia Konsumentów, fundatorem Instytutu Wody, redaktorem naczelnym czasopisma ruchu ochrony zdrowia „Zagrożenia Zdrowia w Polsce”, przewodniczącym Międzynarodowego Towarzystwa im. Johna Snowa na rzecz ochrony zdrowia publicznego. http://www.halat.pl

• Informacja w Wikipedii

(ur. 1957) – absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego, społecznik, polityk, na początku lat 90. współtwórca Solidarności Pracy, poseł na Sejm II kadencji z ramienia Unii Pracy, brał udział w pracach mających na celu stworzenie ustawowych regulacji korzystnych dla działalności niewielkich, rodzimych instytucji kredytowych (m.in. Spółdzielcze Kasy Oszczędnościowo-Kredytowe), obecnie dyrektor Stowarzyszenia Krzewienia Edukacji Finansowej, związany ze środowiskiem skupionym wokół Ryszarda Bugaja (Forum Polska Praca). 

(ur. 1943) – z wykształcenia geolog; emerytowany pracownik Uniwersytetu Wrocławskiego, założyciel Wrocławskiej Pracowni Geotektonicznej. Od 1978 r. zaangażowany w działalność opozycji antykomunistycznej; w październiku 1982 r. usunięty z uczelni, przez sześć i pół roku prowadził intensywną działalność opozycyjną w ścisłym podziemiu, poszukiwany listem gończym przez SB. Od połowy lat 80., zaniepokojony rozwijającą się w podziemiu propagandą neoliberalną, zajął się popularyzacją demokracji gospodarczej (zwłaszcza różnych form własności pracowniczej), etyki gospodarczej oraz racjonalnych form kapitalizmu; autor wielu publikacji na ten temat. Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Polonia Restituta. 

(ur. 1958) – ekolog, Dyrektor Instytutu Ochrony Zwierząt w Polsce, członek Polskiego Towarzystwa Nauk Weterynaryjnych, Międzynarodowego Komitetu Sterującego Inicjatywy Odpowiedzialności Agrobiznesu (USA) oraz Polskiej Inicjatywy Agro-środowiskowej. Przez kilka lat działał na rzecz ochrony Puszczy Białowieskiej, był współzałożycielem Towarzystwa Ochrony Puszczy Białowieskiej. W 2000 r. rozpoczął współpracę z Instytutem Ochrony Zwierząt (Waszyngton, USA) i obecnie kieruje pracami Instytutu w Polsce, które koncentrują się na dokumentowaniu zagrożeń ze strony przemysłowego chowu świń dla polskiego rolnictwa (zwłaszcza dla rodzinnych gospodarstw) i środowiska. Uczestnik prac nad ustawą o ochronie zwierząt w Komisji Europejskiej Sejmu, w Agro-Konwencie Parlamentu Europejskiego oraz w Międzynarodowym Trybunale Praw Zwierząt w Genewie. Członek Rady Honorowej „Obywatela”.

• Informacja w Wikipedii

(ur. 1938) – dziennikarz i publicysta, prezes International Communications Forum, organizacji zajmującej się problematyką mediów i środków przekazu. Absolwent Sorbony. W 1965 r. rozpoczął pracę w dzienniku „Le Monde”, w latach 1966-1970 był jego korespondentem w Polsce. W 1971 r. władze komunistyczne nakazały mu opuszczenie Polski. Przeniósł się do Wiednia. W latach 1975-1977 pracował na Uniwersytecie Harvarda. Do Polski wrócił w 1977 r., wciąż w roli korespondenta francuskiej prasy i radia. W latach 1993-1994 pracował w Centrum Studiów Rosyjskich i Centrum na rzecz Prasy i Polityki Uniwersytetu Harvarda. Opublikował wiele artykułów w „Le Monde”, „Le Figaro”, „Politique Etrangere”. Jest współautorem książki o Austrii oraz publikacji “Planification in Eastern Europe”, na Harvardzie napisał opracowanie “The New Central Europe: the difficult birth of a free press”. Obecnie jest felietonistą „Tygodnika Solidarność”. Członek Rady Honorowej „Obywatela”.

• Informacja w Wikipedii

(ur. 1947) – socjolog-poeta, poeta-socjolog oraz poeta prywatny, poezja jest bowiem dla niego podstawowym, intymnym kanałem komunikowania się z  prawie każdym napotkanym człowiekiem. Więziony za udział w wydarzeniach marcowych ’68, współpracownik KOR-u i Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża, uczestnik Sierpnia ’80 w Stoczni Gdańskiej, następnie animator informacji i propagandy Związku, w stanie wojennym internowany. Następnie przez 12 lat płatny morderca insektów, gryzoni i bakterii a przez następne 13 lat aż do dziś nadzorca takich morderców. Do zarobków dorabia rentą. Były kolejarz i tragarz. Publikował z rzadka artykuły i opowiastki w rozmaitych pismach niszowych, od „Tygodnika Solidarność” począwszy, poprzez „Hyde Park” żony Urbana a na anarchistycznej „Mać Pariadce” skończywszy. Czasem pod pseudonimami. Wiersze tylko wtedy, gdy już naprawdę musi i nigdy anonimowo. Katolik rzymski. Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za działalność w KOR.

socjolog, doktor habilitowany, profesor Wyższej Szkoły Przedsiębiorczości i Zarządzania im. Leona Koźmińskiego, kierownik Katedry Nauk Społecznych tejże uczelni oraz docent w Instytucie Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk. Wykładał także m.in. w Collegium Civitas, na Uniwersytecie Warszawskim i na Uniwersytecie w Białymstoku. Wyrzucony ze studiów na Uniwersytecie Warszawskim za udział w wydarzeniach Marca 1968, następnie trafił do aresztu za kolportaż ulotek wyrażających sprzeciw wobec interwencji w Czechosłowacji; przez pewien czas pracował na budowie, studia dokończył eksternistycznie po amnestii. Zaangażowany w działalność opozycji demokratycznej w latach 80., w 1986 r. usunięty za tę działalność z PAN (przywrócony w 1989 r.); w latach 1981-1993 działał jako ekspert związkowy i samorządowy, m.in. współtworzył i koordynował Ośrodek Badań Związkowych „Solidarności” Regionu Mazowsze. Specjalizuje się w socjologii gospodarczej, instytucjonalnej oraz socjologii organizacji. Opublikował ok. 300 prac naukowych i popularno-naukowych (książki, artykuły, rozdziały w książkach, raporty badawcze, referaty) w wielu językach, m.in. „Instytucje pracy w procesach transformacji. Polskie doświadczenia z lat 1990-92” (1993), „Rozpad bastionu. Związki zawodowe w prywatyzowanej gospodarce” (1999; współautor), „Jak żyją Polacy?” (2000; współautor), „Dialog społeczny po polsku. Fikcja czy szansa?” (2001; z Barbarą Gąciarz). Autor bloga internetowego pod adresem http://wlodek-pankow.blog.onet.pl/

• Informacja w Wikipedii

Ukończyła fizykę na Uniwersytecie Warszawskim (1963). W 1967, razem ze swoim mężem Zbigniewem Romaszewskim, zbierała podpisy pod petycją w obronie Adama Michnika. Od 1976 członek KOR, organizator pomocy dla robotników represjonowanych w Ursusie i Radomiu, od 1977 kierownik Biura Interwencyjnego KSS „KOR”, redaktor działu „Praworządność” w „Biuletynie Informacyjnym” KSS „KOR”. 1980-81 członek Komisji Interwencji i Praworządności NSZZ „Solidarność”. Po 13 grudnia 1981 działaczka struktur podziemnych „S”, w 1982 współorganizator Radia „Solidarność”. Aresztowana 5 lipca 1982, skazana w lutym 1983 w procesie Radia „S” na 3 lata więzienia; osadzona w CAŚ w Warszawie, podjęła głodówkę protestacyjną. W maju 1983 autorka Listu otwartego o sytuacji aresztowanych w CAŚ Warszawa Mokotów, skierowanego do Sejmu PRL. Zwolniona na mocy amnestii w lipcu 1983. W 1985 wraz z mężem założyciel Polskiego Funduszu Praworządności, 1986-89 członek jawnej Komisji Interwencji i Praworządności „S”. W 1987 laureatka Nagrody Praw Człowieka Fundacji „Aurora” przy Uniwersytecie Stanforda w Kalifornii. W sierpniu 1988 współorganizator I Międzynarodowej Konferencji Praw Człowieka w podkrakowskich Mistrzejowicach. 1989-94 dyrektor Biura Interwencji Kancelarii Senatu, 1991-93 sędzia Trybunału Stanu. 1996-2001 członek ROP. Od 2002 na rencie, wciąż zajmuje się działalnością społeczną.

• Informacja w Wikipedii

(ur. 1940) – z wykształcenia fizyk, w 1980 r. obronił doktorat w Instytucie Fizyki PAN, gdzie pracował od ukończenia studiów do usunięcia z pracy w 1983 r. W 1976 r. uczestnik akcji pomocy robotnikom Radomia. Od 1977 r. członek Komitetu Samoobrony Społecznej – Komitetu Obrony Robotników. Na przełomie lat 1979/80 założył Komisję Helsińską, zajmującą się dokumentowaniem przypadków łamania praw człowieka przez władze PRL. Był członkiem Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” w pierwszym okresie jej działalności. W stanie wojennym ukrywał się przed SB i założył podziemne Radio „Solidarność”. Więziony w latach 1982-1984. Po uwolnieniu kierował reaktywowaną w podziemiu Komisją Interwencji i Praworządności NSZZ „Solidarność”. Organizował I Międzynarodową Konferencję Praw Człowieka w Krakowie (1988), II w Leningradzie (1990) i III – w Warszawie (1998). Po przemianach ustrojowych od 1989 r. jako jedyny nieprzerwanie zasiada w Senacie, kolejno z listy Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie (1989), jako kandydat niezależny (1991), z listy NSZZ „Solidarność” (1993), z listy Ruchu Odbudowy Polski (1997), z listy Bloku Senat 2001 (2001), z listy Prawa i Sprawiedliwości (2005 i 2007). W I, II i IV kadencji Senatu RP przewodniczył Komisji Praw Człowieka i Praworządności. Obecnie wicemarszałek Senatu VII kadencji. Członek Rady Honorowej „Obywatela”.

• Informacja w Wikipedii

(ur. 1950) – doktor fizyki, obecnie rencista w następstwie błędu lekarskiego. Rozwiedziony, bo wrócił do Polski przed wprowadzeniem stanu wojennego, a była żona pozostała w USA. Prześladowany za druk i kolportaż ulotek w 1968 r. W latach 90. szef zespołu doradców klubu parlamentarnego Konfederacji Polski Niepodległej. Od kilku lat przewodniczący Stowarzyszenia Primum Non Nocere, zajmującego się m.in. pomocą dla ofiar błędów lekarskich. Syn znanego pisarza Artura Sandauera i malarki Erny Rosenstein.

• Informacja w Wikipedii

– doktor nauk politycznych, specjalność stosunki międzynarodowe. Niedawno napisał pracę habilitacyjną pt. „Polistrategia bezpieczeństwa zewnętrznego Polski.

Ujęcie normatywne”, która znajduje się w druku. Adiunkt Warszawskiej Szkoły Zarządzania – Szkoły Wyższej, kierownik studiów podyplomowych w tej uczelni. Od 1993 r. społecznie pełni funkcję koordynatora Polskiego Lobby Przemysłowego im. Eugeniusza Kwiatkowskiego. Organizator inicjatyw kulturalnych, przewodniczący Rady Krajowej Robotniczych Stowarzyszeń Twórców Kultury oraz redaktor naczelny czasopisma ruchu RSTK pt. „Własnym Głosem”. Autor 5 tomików wierszy. Był koordynatorem prac Konserwatorium „O lepszą Polskę”, które w 2005 r. opublikowało „Raport o stanie państwa i sposobach jego naprawy”.

• Informacja w Wikipedii

(ur. 1952) – socjolog, profesor doktor habilitowany. Kierownik Katedry Socjologii Przedsiębiorczości i Pracy oraz Zespołu Badań Socjoekonomicznych w Wyższej Szkole Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa w Poznaniu, profesor zwyczajny Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu. Autor teorii stanów społecznych i teorii własności siły roboczej. Prowadzi badania na pograniczu socjologii i ekonomii. Laureat wielu nagród naukowych, m.in. nagrody im Stefana Czarnowskiego, przyznanej przez Polską Akademię Nauk. Wielokrotny stypendysta zagranicznych ośrodków naukowych, członek prestiżowych instytucji i środowisk naukowych, m.in. Europejskiego Stowarzyszenia Socjologicznego. Uhonorowany tytułem naukowca roku 2005 przez International Biographical Centre (Cambridge, Anglia). Autor kilkunastu książek, w tym wydanych w Londynie i Nowym Jorku, m.in. „Instytucje finansowe a własność kapitału akcyjnego” (1991), „Nowi kapitaliści? Pracownicze fundusze emerytalne a własność kapitału akcyjnego” (1991), „The Collapse of »Real Socialism« in Poland” (1993), „Ekonomiczny sens prywatyzacji: Spór o wyższość własności prywatnej nad publiczną” (1995), „Private versus Public Enterprise: In Search of the Economic Rationale of Privatisation” (1996). „Z deszczu pod rynnę: Meandry polskiej prywatyzacji” (cztery tomy, 2008). Ponadto tłumacz literatury pięknej, autor m.in. polskiego przekładu „Żelaznego Jana” Roberta Bly.

• Informacja w Wikipedii

(ur. 1947) – do 1974 r. pracował m.in. w Olsztyńskich Zakładach Samochodowych jako robotnik. Od 1974 mieszka w Trójmieście; organizator kanału przerzutowego książek z Instytut Literackiego w Paryżu i Szwecji. Od 1977 w gdańskim środowisku KSS „KOR”. W kwietniu 1978 założyciel i działacz, autor Deklaracji Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża. 1977-80 wydawca podziemny (wydawnictwa: KLIN, Europa, Podziemne Warsztaty Wydawnicze, Oficyna Narodowa). Wielokrotnie zatrzymywany na 48 godz. i przesłuchiwany przez SB. Uczestnik strajku w Stoczni Gdańskiej im. Lenina w sierpniu 1980; autor tytułu „Solidarność” dla strajkowego Biuletynu Informacyjnego. Od 1981 redaktor „Tygodnika Solidarność”. Internowany 13 grudnia 1981, więziony w ZK w Strzebielinku (uczestnik głodówki); uciekł w sierpniu 1982. Aresztowany 22 lipca 1983, zwolniony na podstawie amnestii. Publicysta prasy podziemnej m.in. „Tygodnika Wojennego”. W maju i sierpniu 1988 uczestnik strajku w Stoczni Gdańskiej. Inicjator powstania (wraz z Marcinem Królem) „Grupy Publicystów Politycznych” i „Dziekanii”. Przeciwnik rozmów przy „okrągłym stole”. 1990-92 w Kongresie Liberalno-Demokratycznym; doradca premiera Jana Krzysztofa Bieleckiego i Jana Olszewskiego. Publicysta niezależny, zaangażowany w ujawnianie tajnych współpracowników SB i wyjaśnianie ich roli.

• Informacja w Wikipedii

(ur. 1960 r.) – technik-mechanik i rolnik. Na początku lat 80. działacz „Solidarności” w ZWCH Chemitex Celwiskoza w Jeleniej Górze, represjonowany za działalność związkową, a w 1982 r. dyscyplinarnie zwolniony z pracy. Przez rok (1984) pracownik Spółdzielni Inwalidów SIMET w Jeleniej Górze, od 1985 r. przejął po rodzicach 50-hektarowe gospodarstwo rolne. Od 1987 r. działacz Solidarności Rolników Indywidualnych. Przez dwie kadencje (1989-1996) przewodniczący Wojewódzkiej Rady Rolników Indywidualnych w Jeleniej Górze, a następnie jej wiceprzewodniczący. W 1997 r. stanął na czele Komitetu Protestacyjnego Makroregionu Dolnośląskiego Solidarności RI, a następnie na czele Ogólnopolskiego Komitetu Protestacyjnego Solidarności RI, do którego przystąpiły inne organizacje rolnicze i branżowe. Funkcję te pełni do dziś. W 1997 r. (we wrześniu) zorganizował wylanie gnojowicy pod Ministerstwem Rolnictwa, Sejmem i URM w Warszawie, a w październiku tego roku – przyspawanie wagonów z importowanym zbożem na granicznej stacji kolejowej w Muszynie. W 1998 r. umieścił kury i owce oraz koryto dla rządu w gabinecie Ministra Rolnictwa i w Sejmie, a następnie – w latach 1998 i 1999 – ośmiokrotnie zorganizował akcję wysypywania przemycanego i importowanego zboża w Zebrzydowicach, Muszynie i Międzylesiu. Wielokrotnie sądzony, a w 2000 r. skazany na 15 miesięcy więzienia, po 3 miesiącach wyszedł z więzienia, ułaskawiony z zawieszeniem wyroku na 5 lat. W 2002 r. zorganizował akcję przeciwko importowi kukurydzy i cukru oraz wręczył wojewodzie kurę i koguta dla premiera Millera (za potwierdzeniem odbioru), w roku 2003 brał udział w lutowo-marcowych blokadach dróg przez rolników, w proteście połączonym z wylaniem gnojowicy przed urzędem wojewódzkim, a także we wręczeniu świni wojewodzie. Dwa lata temu zaskarżył do Strasburga wyroki przeciwko sobie jako ograniczenie swobód obywatelskich. Sprawa została wstępnie rozpatrzona na jego korzyść. Obecnie, m.in. z uwagi na represje i pogróżki oraz dla dobra dzieci, gospodarstwo rolne przeszło na własność żony, Zagórny pozostał właścicielem 1,66 ha.

• Informacja w Wikipedii

(ur. 1960)  – reżyser fil­mowy, sce­narzysta, absol­went Państ­wowej Wyższej Szkoły Teatral­nej oraz Wydzi­ału Reży­serii łódzkiej „Filmówki”. Właś­ci­ciel Stu­dia Fil­mowego „Dr Watkins”, nieza­leżnej firmy zaj­mu­jącej się pro­dukcją filmów. Twórca wielu filmów doku­men­tal­nych i paradoku­men­tal­nych, m.in. „Wieża Babel” (1993; o Edy­cie Stein), „Tata Kazika” i „Staszek” (1993 i 1995; oba o bardzie Stanisławie Staszewskim), „Oszołom” (1994; o Michale Falz­man­nie, odkry­wcy afery FOZZ), „Był raz dobry świat” (1997; o opozy­cyjnym bardzie Janie Krzysztofie Kelusie), „Dysy­dent końca wieku” (1999; o radzieckim dysy­den­cie Władimirze Bukowskim), „Oby­wa­tel Poeta” (2000; o Zbig­niewie Her­ber­cie i jego sto­sunku wobec PRL i rzeczy­wis­tości po roku 1989), „Dwa kolory” (his­to­ria poli­ty­czna Pol­ski ostat­nich dwóch dekad). Reżyser dwóch spek­takli teatral­nych dla Teatru Telewizji: „Bohaterowie pracy” (wg H. Bak­era) i „Kość w gar­dle” (wg S. The­mer­sona), a także mon­odramów w cyklu „Głośna samot­ność”, opar­tych m.in. na twór­c­zości Leopolda Tyr­manda, Andrzeja Bobkowskiego, Edwarda Stachury, Marka Hłaski, Jerzego Stem­powskiego i Zbig­niewa Her­berta. Był współtwórcą kilku­nastu odcinków telewiz­yjnego pro­gramu „WC Kwad­rans” z Woj­ciechem Cejrowskim. W pier­wszej połowie br. prowadził w Telewizji Puls pro­gram „Pod prąd”, w którym wys­tąpili m.in. Joanna i Andrzej Gwiaz­dowie, Krzysztof Wyszkowski, Bro­nisław Wild­stein, Izabella Falz­mann. Filmy J. Zalewskiego wywoły­wały liczne kon­trow­er­sje i ataki na reży­sera. „Oby­wa­tel Poeta”, poświę­cony Zbig­niewowi Her­ber­towi, był przed­miotem wściekłej nagonki ze strony sze­roko pojętego środowiska „Gazety Wybor­czej”. Jerzy Zalewski był goś­ciem drugiej i trze­ciej edy­cji Fes­ti­walu Oby­wa­tela, gdzie pokaza­l­iśmy jego filmy „Oby­wa­tel Poeta”, „Dwa kolory” i „Oszołom”. Film „Dwa kolory” pokazano w ramach objaz­dowych Kon­frontacji Oby­wa­tela w Warsza­wie, Poz­na­niu, Gdańsku i Skarżysku‐​Kamiennej.

• Informacja w Wikipedii